Podczas 53. Warszawskiej Jesieni Poezji zakomunikowano rozstrzygnięcie konkursu młodych autorów książek poetyckich „Młody Słowacki”. Ze względu na nieobecność laureatki wręczenie nagrody nastąpi 26 listopada 2025 w Domu Literatury podczas obchodów rocznicowych Warszawskiego Oddziału Związku Literatów Polskich. Nagroda jest okolicznościowy medal i nagroda pieniężna. Poniżej publikujemy protokół z posiedzenia Kapituły Nagrody.
Protokół z posiedzenia Kapituły Nagrody „Młody Słowacki”
powołanej przez Zarząd Oddziału ZLP w Warszawie
Kapituła Nagrody „Młody Słowacki” w składzie:
-
Aldona Borowicz – przewodnicząca
-
Beata Michalec – członek
-
Grzegorz Trochimczuk – członek
Po wnikliwym rozpatrzeniu książek poetyckich zgłoszonych w terminie i nominowanych do Nagrody „Młody Słowacki”, tj. „Tuż obok” Aleksandry Dańczyszyn, wydaną przez PEWNE Wydawnictwo (2024 r.), Marceliny Jolanty Koncewicz „Prawo pożegnań i powrotów”, wydaną prze ZLP Poezja (2024r.) i Martyny Śmiech „Sztuko, oddychaj”, wydaną przez PBW (2024 r.).
postanowiła:
Przyznać Nagrodę „Młody Słowacki” 2025 Aleksandrze Dańczyszyn za książkę poetycką „Tuż obok”, wydaną przez PEWNE Wydawnictwo w 2024 r.
Uzasadnienie:
Aleksandra Dańczyszyn ur. w 1991 r. w swoim dorobku posiada cztery książki poetyckie: Kochanie (2020), „tiszert z Bangladeszu” (2023), Kiedy zaczniesz śpiewać (2023) i Tuż obok (2024).
Za tom poetycki Tuż obok otrzymuje poetka nagrodę Młodego Słowackiego. Dlaczego? Jest to poezja, która zwraca na siebie uwagę swoją dojrzałością. Tuż obok to opowieść o człowieku i jego relacjach z Naturą. Poetka żongluje narracją i poezją. Potrafi w swoją opowieść włączyć czytelnika. Zmusza czytającego Tuż obok do głębokich refleksji nad życiem i przemijaniem, nie tylko dotyczących nas samych, ale tym, co się dzieje tuż obok nas. Lektura tej niezwykłej książki przywołuje powieść Tadeusza Nowaka A jak królem, a jak katem będziesz, która jest przecież powieścią liryczną. Autorka ze swadą konstruuje swojego bohatera lirycznego (Michała) i jego fascynację lasem. W tej opowieści znajdujemy centralny element wspomnianej fascynacji, jest nim Lustro, w którym może się przyglądać każdy czytelnik, aby móc dokonać porównań z bohaterem lirycznym w poszukiwaniu własnych korzeni i tożsamości.
Możemy śmiało powiedzieć, że poetka w swojej opowieści stworzyła swój własny język narracyjno-poetycki (prozę poetycką) i miejmy nadzieję, że nadal będzie poszukiwać nowatorskiej wypowiedzi artystycznej.
Podpisali:
Grzegorz Trochimczuk, Beata Michalec, Aldona Borowicz – przewodnicząca
Warszawa, dnia 10 października 2025 r.
