Ze smutkiem zawiadamiamy, że 8 stycznia 2026 r. zmarł nasz kolega pisarz Krzysztof Kulicki, członek Oddziału Warszawskiego Związku Literatów Polskich.
Pogrzeb odbędzie się w piątek 16 stycznia br. o godz. 12.00 (spotkanie przy bramie nr 1 od ul Powązkowskiej na Cmentarzu Wojskowym ( Nowe Powązki). Urna z prochami Krzysztofa Kulickiego zostanie złożona w grobie, gdzie pochowani są jego rodzice i poprzednia żona ( B..12-1-19).
Krzysztof Kulicki
Krzysztof Kulicki urodził się 7 lutego 1938 r. w Warszawie. Ukończył studia w dziedzinie chemii I doktoryzował się także w tej dziedzinie. Przez wiele lat pracował naukowo w zespole prof. Sylwestra Kaliskiego w Instytucie Fizyki Plazmy i Laserowej Mikrosyntezy Wojskowej Akademii Technicznej. Były to intensywne badania nad energią termonuklearną.
W latach osiemdziesiątych XX w. Krzysztof Kulicki był przez kilka lat wykładowcą chemii na Uniwersytecie w Tiaret w Algierii. Po powrocie pracował w Centralnym Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Aparatury Badawczej i Dydaktycznej „Cobrabit”. Zajmował się także problematyką oczyszczania wody (miał w tej dziedzinie własne opatentowane wnioski). W okresie pobytu w Algierii i w późniejszych latach wiele podróżował do krajów Europy Zachodniej.
Równolegle z pracą zawodową prowadził twórczość literacką i malarską. Debiutował w 1972 r. Wydał 10 powieści mi.in „Prosto przed siebie” (1972), „Tych kilka osób” (1974), „Niedobre ulice” (1978), „Zbiegowie z ulicy snów” (1979), „Plac Zgody” ( 1982), „KIF” (1989). Był członkiem Związku Literatów Polskich. Jego ostatnia książka – „Wehikuł czasu. pl”, wydana w 2022 r., jest rodzajem biografii skomponowanej z fragmentarycznych wspomnień z różnych okresów jego życia.
Od ponad trzydziestu lat K. Kulicki malował. Jego prace malarskie były wystawiane w galeriach warszawskich i na wstawach indywidulanych. Były wystawiane także na paryskich targach sztuki „Bastille” i znajdują się w prywatnych kolekcjach w kilku krajach Europy Zachodniej. Obrazy podpisywał jako „Kulwietis” w nawiązaniu do panieńskiego nazwiska swojej matki (Kulwieć), a właściwie do tradycji rodu Kulwieciów na Litwie (Kulvietis). Podejmował także udane próby tworzenia niekonwencjonalnej biżuterii.
Krzysztof Kulicki zmarł 8 stycznia 2026 r.
